PL logo EN
Szukaj |
Film konkursowy
Dygresyjna tożsamość
Reż. Katarzyna Swinarska
2015
Polska
Film "Dygresyjna tożsamość" powstał jako jednorazowy performens dokamerowy zainspirowany postacią Olgi Boznańskiej. Wyjściowym tematem był kostium Boznańskiej, a konkretnie długa, staroświecka suknia i biały fartuch, które nosiła w pracowni malarskiej. Artystka wypożyczyła suknię z teatru oraz zainscenizowała w mieszkaniu sytuację przypominającą paryską pracownię Boznańskiej. Niepraktyczna, obfita suknia, która była przestarzałym strojem już wtedy, gdy fotografowano malarkę w pracowni, miała być pretekstem do zmierzenia  się z problematyką starzenia się medium jakim jest malarstwo. Jednak obecność widzów w trakcie performensu i narastające napięcie sprowokowały autorkę do rozważań dotyczących cielesności i agresywnego, oceniającego spojrzenia. Monolog był całkowicie improwizowany. Materiał został nakręcony przez Andrzeja Wojciechowskiego pod koniec 2014 roku i częściowo wykorzystany przez Annę Baumgart w jej filmie "Ciemna materia sztuki". Performerka sama zmierzyła się z montażem filmu parę miesięcy później, dzięki Agacie Jakubowskiej, która zainteresowała się jej koncepcją wcielania się w role artystek, opisaną przeze nią w pracy doktorskiej z 2014 roku.   Katarzyna Swinarska zajmuje się malarstwem, robi filmy wideo – często o charakterze performensu dokamerowego, oraz projekty multimedialne, w których łączy projekcje i dźwięk. W jej pracach uderza analityczne podejście do kwestii wizerunku. W 2015 roku kuratorowała wystawę multimedialną "Love me, or Leave me" poświęconą początkom Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie, prezentowała dwie wystawy indywidualne w Polsce oraz jedną w Belgii. Obecnie przygotowuje indywidualną "Milczące głowy" w Grodnie oraz pracuje nad wspólnym projektem z Elvinem Flamingo "My - Wspólny organizm". Jej obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce, w Niemczech, Austrii, Holandii, Szwajcarii i w Stanach Zjednoczonych, oraz w kolekcji Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i w kolekcji Instytutu Sztuki WYSPA w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Sopocie. Jest finalistką II Triennale Sztuki Pomorskiej w Sopocie w kategorii Rzeźba i Instalacje wideo (2015), laureatką stypendium Miasta Sopot dla osób zajmujących się twórczością artystyczną (2016 i 2014), nominowana do nagrody na III Triennale Malarstwa Współczesnego w Rzeszowie (2013), laureatka gdańskiego stypendium „Fundusz Mobilności” (2012), Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska (2010), Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego dla twórców kultury (2010) oraz trzymiesięcznej rezydencji artystycznej w Szwajcarii (2012). W październiku 2014  obroniła pracę doktorską na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
Czytaj więcej
Ogłoszenie wyników konkursu i pokaz nagrodzonych prac / ŁAŹNIA 1
Zapraszamy na ogłoszenie wyników konkursu i pokaz nagrodzonych prac oraz na wspólne zdmuchnięcie świeczek z przepysznego malinowego tortu.
Czytaj więcej
Ludzie
  • Piotr Morawski
    Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
    Czytaj więcej
  • Bogna Burska
    Artystka wizualna i dramatopisarka. Jej pierwsze, malarskie realizacje malowane były palcami na płótnie, ścianie i szkle. Tworzą kompozycje przypominające zakrzepłe smugi krwi. Burska aranżuje również wnętrza poprzez drobne, niepokojące interwencje (Arachne, 2003). Komponowała mozaikowe układy kolorowych fotografii, w których zestawia uszkodzone fragmenty ciała z kwiatami (Życie jest piękne, Algorytm 2002). W pracach wideo wykorzystuje sekwencje z popularnych filmów oraz telewizyjnych relacji, wchodząc w polemikę z kanonami estetyki i przyzwyczajeniami zakorzenionymi w wizualnej warstwie kultury. Seria filmów found footage gra z przemieszczającymi się zwierciadłami (2006-2008) i inne prace w tej technice (Tysiąc śmierci 2010/2011, Bitwa pod Grunwaldem 2011) ukazują mechanizmy powstawania i obrazowania współczesnych narracji kulturowych. Autorka pierwszego polskiego tekstu dramatycznego o środowisku zajmującym się sztuką współczesną Gniazdo. Sztuka o tym jak użyć rzeczy w sposób nieodpowiedni i potem ich jeszcze nie zmarnować (“Dialog” 2013.9) i innych tekstów dramatycznych. Wystawia w kraju i za granicą.
     
     

    Artysta Stary i Wielki / Ambasador / Profesor - Wiesław Cichy

    Techniczny I / Sponsor / Pan na Włościach - Arkadiusz Brykalski

    Dyrektorka - Magdalena Warzecha

    Artystka Feministka / Ministerka / Gospodyni - Joanna Drozda

    Artysta Krytyczny / Widz III / Korzeń  - Andrzej Konopka

    Techniczny II / Piotr / Widz I - Rafał Fudalej

    Kurator / Lolek - Maciej Pesta

    Młoda Artystka / Widza II / Zuzanna / Krytyczka - Klara Bielawka 

     
    Czytaj więcej
  • Joanna Krakowska
    Joanna Krakowska historyczka teatru współczesnego, eseistka, tłumaczka, redaktorka. Pracuje w redakcji "Dialogu" oraz w Instytucie Sztuki PAN. . Zajmuje się historią teatru współczesnego, teatrem i dramatem politycznym oraz przemianami społecznoobyczajowymi znajdującymi odbicie w sztuce współczesnej. Autorka projektów badawczych "Teatr publiczny 17652015" oraz HyPaTia Historia Polskiego Teatru. Feministyczny projekt badawczy. Wydała m.in. Mikołajska. Teatr i PRL, WAB, Warszawa 2011. Soc i sex. Diagnozy teatralne i nieteatralne, Oficyna Wydawnicze Errata, Warszawa 2009 (z Krystyną Duniec) oraz Soc, sex i historia, Krytyka Polityczna, Warszawa 2014 (z Krystyną Duniec), a także antologię polskiego dramatu Apollonia: Twenty Firstcentury Polish Drama and Texts for the Stage, (Seagull Books 2014; wraz z Krystyną Duniec Joanną Klass).
     
     
    Czytaj więcej
  • Zofia Cielątkowska
    Filozofka, potem krytyczka sztuki i kuratorka. Autorka tekstów do wystaw, krytycznych komentarzy czy wywiadów dotyczących sztuki i kultury. Publikowała m.in. w Dwutygodnik.com, 2+3D, Obiegu, Contemporary Lynx. Doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie filozofia (Filozofia, UJ, 2013). Jej praca doktorska została poświęcona performance – „Ucieleśnienie podmiotu. Teoria filozoficzna a performance na tle współczesnej krytyki kultury”. Absolwentka filozofii (Filozofia, UJ, 2006), studiów kuratorskich (Historia Sztuki, UJ, 2008), redakcji tekstu (Polonistyka, UW, 2010). Odbyła stypendium na Wydziale Sztuk Wizualnych na Uniwersytecie w Buffalo (2010). Członkini AICA. Zajmuje się przestrzenią pomiędzy sztuką i teatrem (z naciskiem na pomiędzy). Obecnie wykłada na Akademii Sztuki w Szczecinie. 
     
     
     
     
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
10 IN OUT FESTIVAL 2016 Teatralność / Theatricality 
Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje 
 
Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowany od 2005 roku. W 2015 roku CSW Łaźnia planuje jego jubileuszową 10 już edycję poświęcić tematowi "teatralność". Celem Festiwalu jest przyjrzenie się czym jest teatr i teatralność dla twórców wizualnych, a czym wideo i filmy dla twórców teatralnych. Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo? W ramach Festiwalu organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, animacje, dokumenty. Konkurs jest dwuetapowy a artyści z Polski i zagranicy wyłonieni w I etapie są zapraszani na Festiwal do Gdańska a ich prace prezentowane podczas przeglądów oraz wystawy w dwóch budynkach CSW Łaźnia 1 i 2. Oficjalne ogłoszenie konkursu nastapi wkrótce.
 
W ramach Festiwalu odbędą się również wykłady, przeglądy filmów, czytanie performatywne i koncert.
 
 
Teatr może dziś uchodzić za medium anachroniczne. Wypchnięty z głównego obiegu przez media lepiej naśladujące rzeczywistość – najpierw przez film, potem przez telewizję – teatr może dziś uchodzić za synonim sztuczności czy konwencjonalności. Starsze media jednak nie giną; w ogóle nie ma mowy o wypieraniu jednych przez drugie, bo przecież w pejzażu medialnym wszystkie one funkcjonują we wzajemnych relacjach, żywiąc się sobą nawzajem. Te starsze dodatkowo zostają zwolnione z pędu naśladowczego, mogą więc pełnić funkcję krytyczną względem tych nowszych. Coś, co w kinie uchodzi za błąd, w teatrze może mieć potencjał wywrotowy: rozbija kinową iluzję, psuje gładką opowieść, nie daje się wciągną ć, ciągle pokazując, że to tylko gra pozorów, że to tylko na niby. Że to tak naprawdę kino w pogoni za hiperrealnością nas mami. Choć to jednak cielesność i nażywość powinny być górą, to jednak daleko bardziej ulegamy obrazowi – „film wygrywa w tej rywalizacji właśnie ze względu na potrzebę bliskości i intymności u odbiorcy” – pisał Philip Auslander ("Liveness: Performance in a Medialized Culture", Taylor Francis elibrary, 2012). Ale też nowe media pozwalają tym starszym rozpocząć nowe życie. Na tym z grubsza polega istota procesu remediacji (zob. Zob. Jay David Bolter, Richard Grusin, "Remediation: Understanding New Media", The MIT Press, Cambridge London 2000). W gruncie rzeczy teza Boltera i Grusina rozwija dobrze znane twierdzenie Marshalla McLuhana, że przekaźnik jest przekazem, a treścią dowolnego środka przekazu jest zawsze inny środek przekazu. Proces remediacji trwa nieustannie, a praktyki wytworzone przez jedne media przenoszą się na inne. Dotyczy to zarówno odbioru, jak i sposobów obchodzenia się z nowymi mediami. Nawyki wytworzone przez starsze media przenoszą się na nowe (zob. Siegfried Zielinski, "Archeologia mediów: o głębokim czasie technicznie zapośredniczonego słuchania i widzenia", przeł. Krystyna Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 2010). Teatr w Polsce co najmniej od kilku sezonów wykorzystuje strategie wideo, filmu i nowych mediów wmontowując je w spektakle. Od Krystiana Lupy i jego Factory 2 po spektakle Krzysztofa Garbaczewskiego twórcy teatralni chętnie ujawniają swoje fascynacje innymi mediami, dając pożywkę teoretykom piszącym o wzajemnym współistnieniu różnych mediów. Przy czym należy wyraźnie zauważyć, że w spektaklach, o których mowa nie chodzi jedynie o wykorzystanie „estetyki nowych mediów”; są one organicznie związane z teatralnym medium: twórcy teatralni problematyzują obecność innych mediów, pozwalając tym samym teatrowi ujawnić swoją funkcją krytyczną. Chodzi o teatr, lecz także o teatralność jako medium. Ono z kolei – jak pisał Samuel Weber ("Teatralność jako medium", przeł. Jan Burzyński, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009) – „nie konkretyzuje się w indywidualnych, zawartych w sobie i znaczących dziełach, ale raczej w sztukach teatralnych, które nigdy nie zbierają się wspólnie, by uformować zwartą w sobie całość, lecz pozostają wierne swojej nazwie: sztuki, fragmenty, kawałki. Nieredukowalnie fragmentaryczny charakter medium teatralnego – czyli teatru jako medium – predestynuje je do tego, aby coraz wyraźniej wyłaniało się jako paradygmat sytuacji nowoczesnej”. Teatralność wyznacza więc perspektywę pęknięcia, zerwania z fabularną ciągłością na rzecz fragmentaryczności. Teatr testuje więc strategie wizualne. Stare medium wchłania nowsze. Czy można jedna sytuację odwrócić? Wprowadzanie starszych mediów w pole oddziaływania nowszych również budzi napięcia. Czym zatem mogą być teatr i teatralność dla wideo artu i dla twórców wizualnych? Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo?
 
 
Kuratorzy 10 IN OUT FESTIVALU 2016
 
Jolanta Woszczenko, kuratorka, historyczka, obecnie doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, pisze prace na temat filmu eksperymentalnego i wideo. Z IN OUT FESTIVALEM związana od 2009 roku, od 2012 roku jako jego kuratorka. W CSW Łaźnia prowadzi również cykl Parakino, comiesięcznych przeglądów i spotkań z artystami i kuratorami z Polski i zagranicy z zakresu filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. 
 
Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
 
 
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-128 dni
Festival in out in news