PL logo EN
Szukaj |
Film konkursowy
Strukturalizm
Reż. Róża Duda
2016
Polska
Strukturalizm jest video interpretacją wiersza Czasława Miłosza o tym samym tytule.   Według Claude`a Lévi-Strauss`a struktura umysłu człowieka niczym matryca określa formę stworzonych przez niego tekstów kulturowych. Nie ma na to wpływu ani czas ani miejsce powstania tekstu. Jednym z zasadniczych problemów filozoficznych jest pytanie o to w jaki sposób istnieją rzeczy i pojęcia. Czy coś może istnieć tylko dlatego, że w języku istnieje jego nazwa? Z drugiej zaś strony czy przesadna deprecjacja roli podmiotu ułatwia faktyczne poznanie? Czym w ogóle to poznanie jest i czy nie pozostaje nam jedynie wyć w obliczu własnej głupoty?   Artystka urodziła się w Lublinie w 1993 roku. Od 2013 studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni malarstwa prof. Andrzeja Badnarczyka oraz pracowni interdyscyplinarnej Grzegorza Sztwiertni oraz Zbigniewa Sałaja.  Zajmuje się  malarstwem, sztuką wideo, instalacją. Aktywnie działa w środowisku artystycznym Krakowa. Do najważniejszych osiągnięć należy wystawa indywidualna  „Obserwatorium”  prezentowana w Wideo Galerii Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie. Autorka brała także udział w licznych wystawach zbiorowych min.: wystawa „Spojrzenia”  prezentowana w Muzeum Narodowym w Krakowie; wystawa „Nuda” prezentowana w ramach Studenckiego Tygodnia Sztuki w Krakowie; wystawa „Olśnienia” organizowana w ramach Festiwalu Nauki w Krakowie i wiele innych. Autorka została również wyróżniona na Ogólnopolskim Plenerze Wyższych Uczelni Artystycznych w Górkach Wielkich oraz uhonorowana Stypendium Rektora ASP Kraków dla najlepszych studentów na rok 2015/2016.  
Czytaj więcej
Projekcja oraz spotkanie z reżserką filmu Ustalenia, które zostały ustalone / ŁAŹNIA 2
Łaźnia 2 w Nowym Porcie / KINOPORT
 
Po projekcji zapraszamy na spotkanie z reżyserką filmu Magdaleną Mosiewicz.
 
Ustalenia, które zostały ustalone, reż., scen. Magda Mosiewicz, Narodowy Instytut Audiowizualny, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, 2015.
 
Film zaczyna się od słów reżyserki Moniki Strzępki „Ostro…” i tak jest przez cały czas. Magda Mosiewicz weszła z kamerą na próby najbardziej bezkompromisowego duetu teatralnego w Polsce – Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego. Nikt się tu nie bawi w dywagacje o sztuce, a jest ciężka praca, codzienna teatralna harówa, która trwa do późnych godzin nocnych. Jest entuzjazm i są zwątpienia. To teatr od strony, którą się rzadko pokazuje. Autorka towarzyszy twórcom w czasie prób do przedstawień Bierzcie i jedzcie, Bitwa Warszawska 1920, Klątwa, odcinki z czasu beznadziei oraz W imię Jakuba S. Powstał film, który nie tylko dokumentuje proces powstawania spektaklu, lecz który jest autorską wizją tego, czym także jest teatr.
 
 
Magda Mosiewicz – jest reżyserką i scenarzystką. Ukończyła Wydział Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wydział Operatorski PWSFTViT w Łodzi. Pracowała jako dziennikarka Pegaza i TVP Kultura. Byłą kuratorka programu Departament Propozycji festiwalu Warszawa w Budowie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Zielony Jazdów w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Autorka opowiadań i sztuk teatralnych (jest dramat Dreamland drukowany był w „Dialogu” nr 5/2015). Tłumaczka, autorka zdjęć do filmów dokumentalnych, a także wideo do spektakli Komuny// Warszawa i Barbary Wysockiej. Jako reżyserka zrealizowała dokument o Ewie Hołuszko, transseksualnej bohaterce „Solidarności” i jej życiu po 1989 roku pod tytułem Ciągle wierzę.
 
 
NInA jest partnerem pokazu filmu. 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Krzysztof Garbaczewski
    Krzysztof Garbaczewski – reżyser teatralny, scenograf. Tworzy na pograniczu teatru i sztuk wizualnych, a jego spektakle są często określane mianem instalacji. Ostatni zrealizował m.in. Hamleta w Narodowym Starym Teatrze oraz  Burzę w Teatrze Polskim we Wrocławiu; wcześniej we Wrocławiu zrealizował też Kronosa na podstawie Dzienników Witolda Gombrowicza.
    Czytaj więcej
  • Zorka Wollny
    Artystka i kompozytorka. Jej performansy muzyczne oraz teatralne powstają w ścisłej relacji do architektury, a realizacje pokazywane są zarówno w kontekście sztuki współczesnej, teatru (Festiwal Teatralny Malta w Poznaniu, Festiwal Szekpirowski w Gdańsku) jak i muzyki współczesnej (CTM Festival w Berlinie, Festiwal Warszawska Jesień, Jazz&Experimental Music from Poland Istanbul-Londyn, Audio Art Festival). Pracuje na Akademii Sztuki w Szczecinie. Mieszka w Berlinie. 
    Czytaj więcej
  • Jill Godmilow
    Jill Godmilow jest producentką i reżyserką filmów niezależnych. Jej najważniejsze dzieła to post-realistyczny dokument o rozkwicie Solidarności pt. „Daleko od Polski” (1984); „Czekając na księżyc” (1987), feministyczno-modernistyczna fabuła o związku dwóch pisarek: Alice B. Toklas i Gertrude Stein; „Roy Cohn/Jack Smith” (1995), kinowa adaptacja sztuki teatralnej autorstwa performera Rona Vawtera; „Czego uczy Farocki”, replika i komentarz do dokumentu autorstwa niemieckiego filmowca Haruna Farockiego z 1969 r., który opowiada o produkcji napalmu B podczas wojny w Wietnamie; a ostatnio 6-godzinne archiwum DVD zatytułowane „(Skondensowane) archiwum Lear ‘87”, opowiadające o przygotowaniach do wystawienia odwróconej pod względem płci wersji „Króla Leara” przez znaną nowojorską trupę teatralną Mabou Mines. Godmilow jest m.in. stypendystką Fundacji Guggenheima i Fundacji Rockefellera, a jej praca została uhonorowana nominacją do Oskara, zaproszeniem na Whitney Biennale i pierwszą nagrodę na Festiwalu Sundance. W 2003 r. jej film „Antonia: Portret kobiety” znalazł się w prestiżowym Krajowym Rejestrze Filmowym prowadzonym przez Bibliotekę Kongresu. Jil Godmilow niedawno zakończyła dwudziestoletnią karierę wykładowcy produkcji filmowej i studiów krytycznych na Wydziale Filmu, Telewizji i Teatru Uniwersytetu Notre Dame.
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
10 IN OUT FESTIVAL 2016 Teatralność / Theatricality 
Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje 
 
Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowany od 2005 roku. W 2015 roku CSW Łaźnia planuje jego jubileuszową 10 już edycję poświęcić tematowi "teatralność". Celem Festiwalu jest przyjrzenie się czym jest teatr i teatralność dla twórców wizualnych, a czym wideo i filmy dla twórców teatralnych. Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo? W ramach Festiwalu organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, animacje, dokumenty. Konkurs jest dwuetapowy a artyści z Polski i zagranicy wyłonieni w I etapie są zapraszani na Festiwal do Gdańska a ich prace prezentowane podczas przeglądów oraz wystawy w dwóch budynkach CSW Łaźnia 1 i 2. Oficjalne ogłoszenie konkursu nastapi wkrótce.
 
W ramach Festiwalu odbędą się również wykłady, przeglądy filmów, czytanie performatywne i koncert.
 
 
Teatr może dziś uchodzić za medium anachroniczne. Wypchnięty z głównego obiegu przez media lepiej naśladujące rzeczywistość – najpierw przez film, potem przez telewizję – teatr może dziś uchodzić za synonim sztuczności czy konwencjonalności. Starsze media jednak nie giną; w ogóle nie ma mowy o wypieraniu jednych przez drugie, bo przecież w pejzażu medialnym wszystkie one funkcjonują we wzajemnych relacjach, żywiąc się sobą nawzajem. Te starsze dodatkowo zostają zwolnione z pędu naśladowczego, mogą więc pełnić funkcję krytyczną względem tych nowszych. Coś, co w kinie uchodzi za błąd, w teatrze może mieć potencjał wywrotowy: rozbija kinową iluzję, psuje gładką opowieść, nie daje się wciągną ć, ciągle pokazując, że to tylko gra pozorów, że to tylko na niby. Że to tak naprawdę kino w pogoni za hiperrealnością nas mami. Choć to jednak cielesność i nażywość powinny być górą, to jednak daleko bardziej ulegamy obrazowi – „film wygrywa w tej rywalizacji właśnie ze względu na potrzebę bliskości i intymności u odbiorcy” – pisał Philip Auslander ("Liveness: Performance in a Medialized Culture", Taylor Francis elibrary, 2012). Ale też nowe media pozwalają tym starszym rozpocząć nowe życie. Na tym z grubsza polega istota procesu remediacji (zob. Zob. Jay David Bolter, Richard Grusin, "Remediation: Understanding New Media", The MIT Press, Cambridge London 2000). W gruncie rzeczy teza Boltera i Grusina rozwija dobrze znane twierdzenie Marshalla McLuhana, że przekaźnik jest przekazem, a treścią dowolnego środka przekazu jest zawsze inny środek przekazu. Proces remediacji trwa nieustannie, a praktyki wytworzone przez jedne media przenoszą się na inne. Dotyczy to zarówno odbioru, jak i sposobów obchodzenia się z nowymi mediami. Nawyki wytworzone przez starsze media przenoszą się na nowe (zob. Siegfried Zielinski, "Archeologia mediów: o głębokim czasie technicznie zapośredniczonego słuchania i widzenia", przeł. Krystyna Krzemieniowa, Oficyna Naukowa, Warszawa 2010). Teatr w Polsce co najmniej od kilku sezonów wykorzystuje strategie wideo, filmu i nowych mediów wmontowując je w spektakle. Od Krystiana Lupy i jego Factory 2 po spektakle Krzysztofa Garbaczewskiego twórcy teatralni chętnie ujawniają swoje fascynacje innymi mediami, dając pożywkę teoretykom piszącym o wzajemnym współistnieniu różnych mediów. Przy czym należy wyraźnie zauważyć, że w spektaklach, o których mowa nie chodzi jedynie o wykorzystanie „estetyki nowych mediów”; są one organicznie związane z teatralnym medium: twórcy teatralni problematyzują obecność innych mediów, pozwalając tym samym teatrowi ujawnić swoją funkcją krytyczną. Chodzi o teatr, lecz także o teatralność jako medium. Ono z kolei – jak pisał Samuel Weber ("Teatralność jako medium", przeł. Jan Burzyński, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009) – „nie konkretyzuje się w indywidualnych, zawartych w sobie i znaczących dziełach, ale raczej w sztukach teatralnych, które nigdy nie zbierają się wspólnie, by uformować zwartą w sobie całość, lecz pozostają wierne swojej nazwie: sztuki, fragmenty, kawałki. Nieredukowalnie fragmentaryczny charakter medium teatralnego – czyli teatru jako medium – predestynuje je do tego, aby coraz wyraźniej wyłaniało się jako paradygmat sytuacji nowoczesnej”. Teatralność wyznacza więc perspektywę pęknięcia, zerwania z fabularną ciągłością na rzecz fragmentaryczności. Teatr testuje więc strategie wizualne. Stare medium wchłania nowsze. Czy można jedna sytuację odwrócić? Wprowadzanie starszych mediów w pole oddziaływania nowszych również budzi napięcia. Czym zatem mogą być teatr i teatralność dla wideo artu i dla twórców wizualnych? Jak zmienia się funkcja teatru w polu oddziaływania nowych mediów? Czy i w jaki sposób strategie teatralne pracują w zetknięciu z innymi mediami? A także: w jaki sposób można teatralizować sztukę wideo?
 
 
Kuratorzy 10 IN OUT FESTIVALU 2016
 
Jolanta Woszczenko, kuratorka, historyczka, obecnie doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego, pisze prace na temat filmu eksperymentalnego i wideo. Z IN OUT FESTIVALEM związana od 2009 roku, od 2012 roku jako jego kuratorka. W CSW Łaźnia prowadzi również cykl Parakino, comiesięcznych przeglądów i spotkań z artystami i kuratorami z Polski i zagranicy z zakresu filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. 
 
Piotr Morawski – kulturoznawca, historyk kultury. Pracuje w redakcji „Dialogu” i w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim; współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, ostatnio przy projekcie „Teatr publiczny. Przedstawienia” oraz przy tworzeniu elektronicznej encyklopedii teatru polskiego. Zajmuje się kulturową historią widowisk. Pisuje też o teatrze współczesnym oraz jego społecznych i kulturowych uwikłaniach.Ostatnio wydał Ustanawianie świętości. Kulturowa historia angielskich widowisk religijnych w XVI wieku (Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015).
 
 
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-36 dni
Festival in out in news