PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
Film konkursowy
Catharsis
Reż. Veronika Akopova
Francja
2016
Czytaj więcej
ŁAŹNIA 2 / Wystawa, Ania Witkowska- We have one heart
 
Punktem wyjścia wystawy są listy Farouka, ojca męża artystki Adama, które pisał do jego mamy, Haliny, a które odnaleziono dopiero po jej śmierci. Dzięki listom Adam i Ania poznali historię miłości oraz przyczyny rozstania tych dwojga. Sam tytuł wystawy został zapożyczony z jednego z listów Farouka. Rodzice Adama posługiwali się językiem angielskim w stopniu podstawowym, listy są więc pełne zabawnych błędów, przeinaczeń, przez które przebija się jednak czułość, troska i miłość, jaką się darzyli. Halina w listach funkcjonuje jako „My Lody”, a Farouk podpisuje się jako Faroukovsky, aby chociaż trochę zbliżyć się do polskiej pisowni. Istotna jest też papeteria, na której pisał swoje listy Farouk: widnieją na niej róże, ważny symbol w kulturze wschodniej.

Rodzice Adama poznali się w Budapeszcie w 1976 roku podczas studenckiego wyjazdu. Halina, wówczas studentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych na Wydziale Grafiki w Gdańsku, Farouk, starszy od niej iracki Kurd, student historii na uniwersytecie w Bagdadzie, odbywał swoją pierwszą podróż po Europie. Przez kilka miesięcy para mieszkała w Polsce i starała się o pozwolenie na ślub cywilny. Farouk wielokrotnie w tym czasie wyjeżdżał do Iraku. Podczas jego nieobecności wymieniali korespondencję. W 1977 roku Halina zaszła w ciążę. Na dwa miesiące przed porodem, w lutym 1978, Farouk musiał znów polecieć do Bagdadu. Tym razem już nie wrócił. Odmówiono mu kolejnej wizy do Europy. Tym samym nie mógł być przy narodzinach pierworodnego syna.

Zostaje powołany na front i jako mieszkaniec Bagdadu i obywatel Iraku bierze udział w pierwszej wojnie iracko-irańskiej, a potem w kolejnych ofensywach Saddama. Pod koniec wojny iracko-irańskiej Saddam zdecydował się rozprawić z narodem wiecznych powstańców i rebeliantów: Kurdami. Farouk znowu był świadkiem niewyobrażalnej przemocy, przez niektórych uważanej za holocaust Kurdów. Podczas przerw w walkach Farouk wykonywał spontaniczne rysunki, których część zachowała się do tej pory i zostanie pokazana na wystawie w formie przetworzonej przez Annę Witkowską.
 
✳️ ✳️ ✳️

Rysunki zostały poddane analizie psychologicznej dr hab. Przemysława Piotrowskiego z Zakładu Psychologii Sądowej i Kryminologii Instytutu Psychologii Stosowanej UJ, którego jest kierownikiem. Jego ekspertyza nie zostawia złudzeń: „W traumatycznych sytuacjach życiowych, gdy człowiek doświadcza czegoś, co było dotąd niewyobrażalne, słowa zawodzą. Natłok dramatycznych i nieporównywalnych z niczym innym wydarzeń powoduje, że bardzo trudno zwerbalizować swoje obserwacje, odczucia i myśli. Trudność nie wynika tylko z samego nagromadzenia intensywnych przeżyć, ale także z faktu, iż opisywanie ich słowami, zwłaszcza osobom, które nie znalazły się nigdy w podobnej sytuacji, wydaje się być uczestnikom zdarzeń takich jak klęski żywiołowe, brutalne przestępstwa lub działania wojenne, zabiegiem jałowym w sferze komunikacji, nieoddającym dramatyzmu wydarzeń i nieumożliwiającym zrozumienia tego, co przeżywały. Niektóre wrażliwe jednostki poszukują wówczas innych sposobów ekspresji, jak muzyka, próby literackie czy rysunek”.

Rysowanie jest czynnością projekcyjną, czyli według psychologów i psychiatrów zanurzonych w nurt psychodynamiczny to nieświadome uzewnętrznianie naszych cech. Farouk zaczął rysować w momencie krytycznym, momencie ekstremalnym, aby chronić swoje „Ja”. Historia Farouka i jego rodziny o korzeniach polsko-irackich będzie pretekstem do rozważań na temat mechanizmów geopolitycznych i ekonomicznych wpływających na los człowieka oraz ich oddziaływaniu na dalsze pokolenia. Farouk jawi się jako everyman, którego historia może przypominać wiele podobnych historii Kurdów czy Arabów, którzy w latach 70. odwiedzili Polskę. Trzeba przypomnieć, że stosunki Polski z Bliskim Wschodem w tamtych czasach, aż do lat 90. były bliskie, a wielu Polaków wyjeżdżało do Iraku, gdzie byli zatrudniani przy budowie dróg, mostów, elektrowni, budynków mieszkalnych czy administracyjnych.

Te dobre relacje zostały przerwane przez wojny. Doświadczenie długoletnich konfliktów zbrojnych, stanu permanentnego zagrożenia, braku perspektyw na zmianę losu oraz prześladowań ze względu na narodowość lokują Farouka wśród wszystkich ludzi, którzy doświadczyli różnych opresji wojennych. Interesujący jest sposób, w jaki Farouk próbuje tę traumę wojny przepracować przy użyciu rysunków i poezji, w których widać odniesienia do starożytnej kultury perskiej, kurdyjskiej i arabskiej.

Na wystawie Anna Witkowska przetwarza oryginalne rysunki, poezję i listy swojego teścia Farouka, dodając perspektywę kultury europejskiej i naszego sposobu myślenia o Bliskim Wschodzie i przy użyciu obiektów, wideo, wydruków wielkoformatowych, czarno-białego dywanu oraz muralu pt. „Wszystkie wojny Farouka” przybliża nam Farouka, everymana, człowieka doświadczonego wojną, człowieka, który kochał i chce kochać, który przypomina: „Mamy jedno serce / We have one heart”. Wystawa będzie więc próbą zmierzenia się z doświadczeniem nomadyzmu, tworzenia związków pomiędzy ludźmi różnej narodowości oraz konsekwencji wojny i jej wpływu na psychikę człowieka również w wymiarze filozoficznym.

Anna Witkowska jest artystką wizualną, graficzką, okazjonalnie kuratorką. Artystka związana jest z Gdańskiem od czasu studiów na Akademii Sztuk Pięknych. Wraz z Adamem Witkowskim tworzy artystyczny duet. Jej indywidualne projekty mają często syntetyczny, graficzny charakter, w którym tekst odgrywa istotną rolę. Ania porusza się w obszarze reklamowej poetyki o wymiarze egzystencjalnym (piktogramy, murale, lightboksy, wideo). Posługuje się wideo, fotografią, instalacją lub obiektem.

Dwukrotna stypendystka MKiDZN, w 2011 nominowana wraz z Adamem Witkowskim do prestiżowej Nagrody Deutsche Banku Spojrzenia dla Młodych Twórców w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta. W 2013 i 2017 roku otrzymała Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego. W 2014 kuratorka wraz z Adamem Witkowskim Festiwalu Narracje „mędrzec i duch”, za który została uhonorowana nagrodą Splendor Gedanensis. Przez ostatnie lata reaktywowała dawny kolektyw studencki Znajomi znad morza, poszerzając go o kolejnych Znajomych. W 2017 została wydana obszerna publikacja „Znajomi znad morza”, której Ania jest współautorką, traktująca o kolektywnej współpracy artystów Trójmiasta od 2002-2016.

Wystawa „We have one heart” związana jest z promocją doktorską artystki.
 
Kuratorka: Jolanta Woszczenko
Asystentka kuratorki: Emilia Golnik
 
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Jury 2. etapu: Dara Friedman
    Dara Friedman (ur. 1968 w Bad Kreuznach, Niemcy; zamieszkała w Miami) wykorzystuje z pozoru zwyczajne obrazy i dźwięki jako budulec dla emocjonalnych i energicznych filmów i prac wideo. Artystka uczyła się u austriackiego filmowca Petera Kubelki, znanego z rygorystycznego podejścia do materii filmowej, zaś w jej twórczości widać wpływy eksperymentalnych trendów XX-wiecznej kinematografii, wzywających do radykalnego ograniczenia medium do jego najbardziej podstawowych właściwości materialnych. Zamiast linearnej narracji filmy Friedman przedstawiają zwykle proste gesty i sytuacje, które rozwijają się według z góry ustalonych zasad i wytycznych.
    Mimo żelaznej logiki i dyscypliny, podejście Friedman pozostaje jednak szalenie zmysłowe i silnie zabarwione emocjonalnie. Bogactwo obrazów i wyraźny nacisk na doświadczanie ciała sprawia, że filmy artystki oscylują między momentami intensywnego, przenikliwego katharsis a pogodnymi, wręcz euforycznymi interludiami. W ostatnich latach Friedman coraz częściej eksploruje nabrzmiałe granice między sferą publiczną a prywatną, angażując do tego muzyków, tancerzy, aktorów i inne osoby poznane na castingach i przesłuchaniach. Ta eksperymentalna współpraca ma bezpośrednie przełożenie na wieloletnią praktykę artystki, której prace miały jednocześnie wywoływać empatię i podkopywać fundamenty ścian dzielących widza od tematu, artystę od publiczności, nas samych od innych.
    Dara Friedman studiowała we Frankfurcie (Städelschule), w Londynie (Slade School of Fine Art, University College), Miami (University of Miami, School of Motion Pictures) i Poughkeepsie w stanie Nowy Jork (Vassar College). Ostatnio (2017–2018) w Pérez Art Museum w Miami zaprezentowała wystawę podsumowującą półmetek kariery, zatytułowaną Dara Friedman: Perfect Stranger. Katalog monograficzny ukazał się nakładem wydawnictwa Prestel. Indywidualne wystawy artystki gościły w wielu instytucjach na całym świecie, m.in. Hammer Museum w Los Angeles (2014); Museum of Contemporary Art w Detroit (2014); Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2013); Miami Art Museum (2012); Contemporary Art Museum w Raleigh w Północnej Karolinie (2012); Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2010); Public Art Fund w Nowym Jorku (2007); The Kitchen w Nowym Jorku (2005); Kunstmuseum Thun w Szwajcarii (2002) i SITE w Santa Fe (2001). Prace Friedman były równie często wystawiane w ramach wystaw grupowych, w takich instytucjach jak Hirshhorn Museum and Sculpture Garden w Waszyngtonie (2013); MoMA PS 1, Long Island City, Nowy Jork (2010); Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku (2009 i 2002); Schirn Kunsthalle Frankfurt (2009); Museum of Contemporary Art w Los Angeles (2002) czy New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku (2002). Prace artystki zostały zakupione do kolekcji wielu muzeów, m.in. Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku; Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku; Pérez Art Museum w Miami; Migros Museum für Gegenwartskunst w Zurychu; Institute for Contemporary Art w Miami i Hammer Museum w Los Angeles. Friedman jest laureatką nagrody Rome Prize (2000).
     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Wojciech Zamiara

    Wojciech Zamiara (ur. 1960 r. Toruniu) – polski artysta współczesny, artysta interdyscyplinarny (twórca instalacji multimedialnych, performance i sztuki wideo), pedagog. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecna nazwa uczelni: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), dyplom uzyskał w Pracowni Grafiki prof. Cypriana Kościelniaka w roku 1986. W gdańskiej uczelni pracuje od 1986 r., obecnie na stanowisku adiunkt II stopnia. Prowadzi pracownię Wstęp do Intermediów w Katedrze Specjalności i Specjalizacji na Wydziale Rzeźby.

     
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Marta Ziółek
    Marta Ziółek jest choreografką i performerką. Zanim rozpoczęła studia na wydziale choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie, studiowała na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej pracy skupia się na poszerzaniu pola praktyki choreografii i badaniu nowych form ekspresji i ucieleśnień; operuje językiem nowych technologii i popkultury; interesują ją nowe rytuały i performatyka tożsamości.
    Dotychczas brała udział w warsztatach, projektach oraz współpracowała z takimi choreografami i teoretykami, jak Bojana Cvejić, DD Dorvillier, Deborah Hay, Maria La Ribot,Trajal Harrell, Benoit Lachambre, Ann Liv Young, Xavier Le Roy, Meg Stuart.
    Jedna z jej pierwszych choreografii po ukończeniu szkoły - “Black on Black” została wyprodukowana przez Teatr Hetveem w Amsterdamie, koprodukowane przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie , STUK w Leuven, Teatr Studio i Komunę Warszawę. Ta ostatnia instytucja wyprodukowała jej  prace - „Zrób Siebie”, która została uznana przez magazyn „Teatr” za jedną najlepszych spektakli tanecznych/choreografii w sezonie 2016(Mrozek, Puzyna Hojka) oraz będącą  jej grupową kontynuacją choreografia "PIXO".Jej ostatni projekt "PAMELA" -zmieniający formułę w zależności od zaproszenia- został dotychczas zaprezentowany w 2017 roku w Zachęcie, na Festiwalu 4 Kultur w Łodzi oraz będzie mieć kolejną odsłonę w Centrum Sztuki Współczesnej pod koniec roku.
    Ziółek dotychczas swoje choreografie pokazywała między innymi w Holandii, Niemczech, Austrii, Szwajcarii, w Stanach Zjednoczonych oraz Polsce.
    W 2011 była stypendystką Dance Web na ImpulsTanzFestival w Wiedniu. W 2012 uczestniczyła w europejskiej platformie „Europe in Motion”, przeznaczonej dla młodych wschodzących choreografów.W 2013 została stypendystką the Amsterdam Fund for the Arts.Za prace "Zrób Siebie" została wyróżniona nagrodą za reżyserie na Festiwalu Interpretacje w Katowicach.
    W ostatnich trzech latach Ziółek współpracowała również przy teatralanych projektach takich jak „Ewelina płacze” wyreżyserowanym przez Annę Karasińską w Teatrze Rozmaitości oraz "Dziewczynki" w Teatrze Studio i „Piłkarze” reżyserowani przez Gosie Wdowik. Ponadto brała udział w wystawach takich jak "Lepsza Ja" w Zachęcie, „Let’s dance” w galerii Art. Station Foundation, „Układy odniesienia” w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Parku Rzeźby organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej.Ostatnio współpracowała przy choreografii do filmu tworzonego przez Sharon Lockhart do Polskiego Pawilonu na Biennale w Wenecji. W 2015 wraz  z grupą tancerzy i artystów stworzyła choreografie do pokazu mody organizowanego przez Janusza Noniewicza i wydział Katedry Mody Warszawskiego ASP. W centrum zainteresowania Ziółek jest bada granice pomiędzy sztukami wizualnymi, performansem i choreografią, którą konsekwentnie stara się poszerzać w swoich nowych projektach takich jak "Pamela" i "PIXO".
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Anna Królica
    Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: "Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu" (Tarnów 2011), "Pokolenie solo" (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca" (Tarnów / Warszawa 2017).
    Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek). Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z "Dwutygodnikiem" „Teatrem" i „Didaskaliami.
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Katarzyna Pastuszak
    dr Katarzyna Pastuszak - tancerka, reżyser, teatrolog, tłumacz, w latach 2009-2014 Kurator Gdańskiego Festiwalu Tańca (Klub Żak). Od 2003 współtworzy Teatr Amareya. W 2016 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za realizację polsko-japońskiego projektu „Kantor_Tropy”. Jest także zdobywczynią prestiżowego stypendium „Młoda Polska” 2015 na realizację projektu „Kantor_Tropy”.
    W 2016 zwyciężyła także w kategorii - „Człowiek teatru” w rankingu Gazety Świętojańskiej; w tym samym rankingu spektakl „Kantor_Tropy: COLLAGE” wygrał w kategorii „Najlepszy spektakl OFF-OFF”. W 2015 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za reżyserię spektaklu „Nomadka”. W grudniu 2014 nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jej książka pt. „Ankoku butô Hijikaty Tatsumiego – teatr ciała-w-kryzysie”. Występowała we wszystkich grupowych produkcjach Teatru Amareya 2003-2015 oraz w projektach z twórcami zagranicznymi – np. “The Power of Nature” z grenlandzką storytellerką Louise Fontain (2013, Norwegia) „Dream Regime” z Gekidan Kaitaisha z Tokio pokazywany w Polsce i Japonii (2007-2011), „Caravan Project” z Ang Gey Pin (2008), „Anatomical Theatre – The Mystery of Life and Death” z Joan Laage (2006-2007), „Ten ku Youran” z Daisuke Yoshimoto (2006), „Mandala życia i śmierci” w reżyserii Atsushiego Takenouchiego (2005). Spektakle i performanse z jej udziałem prezentowane były m.in. na: Tanzimpulse Festival (Salzburg), Redplexus Festival  (Marseille), XV Alternative Theatre Meetings KLAMRA, SUKKOT Dance Festival in Adama Centre / Mitzpa Ramon (Israel), Festiwal Present Performance (Gdańsk); Międzynarodowy Festiwal APART (Katowice); Festival of Asian Culture - MADE IN ASIA, Gdańsk, Poland, Festival Streetwaves Gdańsk, Poland; International Festival „Sound Around Kaliningrad”, Russia; Redplexus Festival - Préavis de Désordre Urbain in Marseille, France; Shakespeare Festival, Gdańsk, Poland; Villkvinneseminar Festival of Women Art,  Mosjøen (Norway); TAGTAS Festival, Morishita Studio in Tokyo, Japan; „Opening Doors III” festival organised by Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards. Reżyseruje również projekty teatralne z osobami niepełnosprawnymi i niewidomymi. Prowadziła warsztaty m.in. w Polsce, Norwegii, Rosji, Japonii. Spektakl „NOMADKA” w reżyserii K. Pastuszak został zaprezentowany podczas 11. International Dance and Theatre Festival w Theatre X w Tokio i w Sisimiut Kulturhus na Grenlandii oraz w Teatrze Narodowym Grenlandii w Nuuk. Teatr Amareya prowadzony przez Pastuszak został rekomendowany przez jury Polskiej Platformy Tańca 2014 do prezentacji swojej twórczości w ramach bloku „Wizytówka artysty”. W 2016 „Kantor_Tropy: COLLAGE” w reż. Pastuszak został uznany za „Najlepszy spektakl OFF-OFF” w rankingu Gazety Świętojańskiej, zaś w 2017 zdobył II nagrodę publiczności na Festiwalu Klamra w Toruniu. W 2017 spektakl „Nomadka” prezentowany był w Japonii w Sapporo i w Tokio; w pokazach spektaklu wzięły udział dwie artystki reprezentujące rdzenny japoński lud Ajnu - Tsugumi Matsudaira i Utae Ehara.
     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Krzysztof Kornacki
    prof. Krzysztof Kornacki - filmoznawca, pracownik Katedry Kultury i Sztuki Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Specjalizuje się w historii kina polskiego. Autor książek Kino polskie wobec katolicyzmu 1945-1970 (książka nominowana do nagrody im. Bolesława Michałka), "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy ("Pióro Fredry" za Książkę Roku 2011); współredagował tomy Poszukiwanie i degradowanie sacrum w kinie (2002) oraz Sacrum w kinie. Dekadę później (2013). Współzałożyciel i pierwszy prezes DKF UG "Miłość blondynki" oraz członek Rady Redakcyjnej czasopisma kultury audiowizualnej "Panoptikum".
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
KONKURS
 
Uwaga! W tym roku uruchomiliśmy nabór online!
 
 
12 IN OUT FESTIVAL 2018 taniec/obraz

Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje

Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowanym od 2005 roku. W ramach Festiwalu odbędą się wykłady, przeglądy filmów, koncerty oraz organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, dokumenty i animacje.

W tym roku zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie na temat taniec /obraz.

Konkurs jest dwuetapowy, a jury I etapu konkursu do 09 kwietnia 2018 wybierze 20 artystów, których prace zostaną zakwalifikowane do II etapu konkursu a tym samym pokazane podczas przeglądów w CSW Łaźnia. Artyści zostaną zaproszeni na Festiwal do Gdańska.

Nagrody:
I nagroda w wysokości 5 000 PLN ufundowana przez Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysław Struka
II nagroda w wysokości 4 000 PLN ufundowana przez CSW ŁAŹNIA
Oprócz nagród przyznane zostaną również wyróżnienia honorowe.
 
 
Konkurs jest skierowany do pełnoletnich artystów wizualnych i filmowych.
Czas trwania: powyżej 1 minuty , maksymalnie do 20 minut.
Rok produkcji: praca powinna być nie starsza niż 3 lata.
 
Termin nadsyłania zgłoszeń elektronicznych upływa 25 marca 2018. Zapraszamy do wzięcia udziału!
 
Link do formularza
 
Regulamin:
/uploaded/_user/regulamin_zalacznik_pl.pdf
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-87 dni
Festival in out in news